kraamtradities
 

kraamtradities in verschillende culturen

Als een Nederlands stel een kind krijgt dan zetten ze een ooievaar in de tuin, ze trakteren op beschuit met muisjes en halen een wildvreemde in huis om de kraamvrouw door de eerste dagen heen te helpen. Denk daar maar eens goed over na voor je besluit deze kraamtradities als vreemd te bestempelen.

Indonesië

Heeft een Nederlandse baby voor zijn geboorte al een grotere garderobe dan zijn moeder, in Indonesië wachten ze met de aanschaf van kleertjes tot na de geboorte. Dit doen ze om het noodlot niet te tarten. Om boze geesten en zwarte magie af te weren, draagt de vrouw aan het eind van haar zwangerschap een mesje om haar nek. Als de baby zich aankondigt, zet men deuren en kasten open. Zelfs het deksel van de wc gaat omhoog. Zo hopen ze de weg voor de baby vrij te maken. In Indonesië beschouwen ze de placenta als de broer of zus van de baby. Hij wordt daarom zorgvuldig gewassen en bij de voordeur begraven. Nu maar hopen dat hij het kind beschermt en geluk brengt.

Japan

In Japan bevalt een zwangere vrouw in het ziekenhuis in de woonplaats van haar ouders. Tijdens de bevalling wacht haar partner elders, want hij mag er niet bij aanwezig zijn. De navelstreng wordt schoongemaakt en in een herinneringsdoosje (kotobuki bako) bewaard. Dit zou de band tussen moeder en kind versterken. De eerste zeven dagen van zijn leven blijft de baby in een warmtekamer. Alleen zijn moeder mag naar binnen om hem te voeden. Als moeder en kind eindelijk naar huis gaan, blijven ze een maand in bed. Als de baby na honderd dagen voor het eerst iets anders krijgt dan moedermelk, wordt er een groot feest gevierd. De hele familie komt dan bij elkaar en eet rode vis.

China

Ook een Chinese vader is niet aanwezig bij de bevalling. Pas als moeder en kind gewassen zijn, mag hij erbij. De kraamperiode duurt in China drie maanden. De kraamvrouw wordt in deze periode door haar schoonmoeder verzorgd. Omdat evenwicht van belang is in de Chinese cultuur, is het zaak de woning tijdens de zwangerschap en na de bevalling zoveel mogelijk intact te houden. Meubelen moeten daarom op dezelfde plaats blijven staan en er mag geen lawaai worden gemaakt. In China worden doorgaans geen luiers gebruikt. Baby’s dragen een broek met een gat erin, zodat er makkelijk geplast en gepoept kan worden. Pas als het kind zindelijk is, krijgt hij een hele broek.

Ghana

Kinderen krijgen de naam van de dag waarop ze zijn geboren. Dat gebeurt op de zevende of achtste dag na de geboorte. Tot die tijd wordt het  kind  gezien als een bezoeker. Als hij voor de naamgeving komt te overlijden is het ongepast daarover te rouwen. Na de naamgeving volgt het  outdooring-ritueel. Dit feest vindt op zondag plaats. Er is een muziekband en er zijn veel hapjes en drankjes. De ouders dragen witte feestkleding. De gasten geven geld en cadeautjes aan moeder en kind. Het feest gaat door tot diep in de nacht. Litouwen In Litouwen bevallen  vrouwen vrijwel altijd in het ziekenhuis. De mogelijkheid om thuis te bevallen of in een privékliniek bestaat wel, maar dat is zo goed als  onbetaalbaar. De aanstaande vader mag zijn partner ondersteunen als zij weeën heeft, maar als de bevalling echt gaat beginnen wordt hij naar  de gang gebonjourd. Na de geboorte wordt de baby naar een aparte kamer gebracht voor onderzoek. De kersverse moeder blijft na de bevalling  vier dagen in een kraamziekenhuis. Eén keer per dag is er bezoekuur maar dat is alleen maar toegankelijk voor de vader. Litouwse moeders laten hun spruitje daarom maar door de ramen van het kraamziekenhuis aan hun familie zien. Ook als ze op de vierde verdieping zitten.

Marokko

Traditionele Marokkaanse vrouwen houden hun zwangerschap zo lang mogelijk geheim. Dit doen ze om anderen niet jaloers te maken. Jaloezie   kan immers leiden tot het boze oog. Is de zwangere buik zichtbaar, dan mag de aanstaande moeder los gaan. De eerste drie maanden   staan in het teken van lusten en zinnen, wat wil zeggen dat de vrouw alles krijgt waar ze  zin in heeft.  Direct na de geboorte is er het azanritueel:  de vader of de imam fluistert de oproep tot gebed driemaal in het rechteroor van de baby. Daarna krijgt de baby fijngemaakte dadel, volgens de Koran het eerste voedingsmiddel op aarde. Om jaloezie te voorkomen, tonen de ouders geen blijdschap over de geboorte van hun kind. Na de zevende dag wordt er een geboortefeest gegeven voor familie, schoonfamilie en vrienden, daarbij wordt een schaap geofferd om  de naam van het kind te zegenen. Meisjes krijgen na veertig dagen hun eerste knipbeurt. Hun haartjes worden afgeschoren en het gewicht  daarvan wordt in goud omgezet. De ouders laten hier een armband of een ring voor hun dochter maken.

Colombia

Veel kinderen op het platteland van Colombia worden geboren met de hulp van een vroedvrouw. Meestal is dat een buurvrouw of tante. Niet echt opgeleid, maar wel met veel ervaring. Als de weeën beginnen wordt er een kaars aangestoken. De baby moet geboren worden voordat de kaars is opgebrand, anders zou het ongeluk brengen. Als de kaars uitgaat dan krijgt de baby de naam van een heilige. Op die manier wordt  ongeluk bezworen.

Antillen

Een zwangere Antilliaanse vrouw moet oppassen. Als zij met enge of abnormale dingen wordt geconfronteerd kan het kind wel eens met een afwijking geboren worden. Haar omgeving legt haar in de watten. Niet zo gek, want als een zwangere vrouw iets geweigerd wordt, is dat ook  schadelijk voor de baby. Zwangere vrouwen moeten elkaar mijden. Als twee aanstaande moeders in een huis wonen, zal een van de kinderen komen te overlijden.

>>Benieuwd naar meer kraamtradities? Wat dacht je van deze.