voer voor verzet
 

eetgedrag van de peuter

Als een baby eenmaal de kunst verstaat om van een lepel te eten, eet ie meestal ‘alles’. Niet zelden hoor je ouders trots zeggen ‘die van mij eet haring met uitjes’. Maar opeens komt daar de klad in. Met zo’n anderhalf jaar gaan veel kinderen moeilijk doen: bijna alles wordt griezelend afgedaan met ‘gatsie’. Daar kun je onzeker van worden: want krijgt je kind wel voldoende voedingsstoffen binnen? En waar komt dat stuurse gedrag opeens vandaan?

Veel ouders weten niet dat het normaal is dat een peuter naar verhouding veel minder eet dan een baby. Ook voor je gevoel klopt het niet dat de eetlust van een baby, die toch vooral ligt te slapen, zo veel groter is. Want die peuter maakt zich immers ook nog eens in korte tijd allerlei nieuwe vaardigheden eigen zoals lopen, klimmen en fietsen. Allemaal bezigheden die veel energie kosten.

een eigen ik

Daarnaast speelt er nog iets anders. Op de leeftijd van anderhalf à twee jaar worden kinderen zich ervan bewust dat ze een eigen ik hebben. Het is het eerste stukje van de eigen identiteit en die moet ontwikkeld worden. Dus gaan ze op onderzoek uit: ze willen weten waar hun grenzen liggen en natuurlijk die van jou. Niet willen eten hoort daarbij. De kans dat ze daarmee een reactie uitlokken is groot en dat is reuze interessant. Maar van dat grillige eetgedrag kun je behoorlijk zenuwachtig worden.

De meeste ouders willen dan ook dat hun kind iets eet in plaats van niets. Begrijpelijk, omdat zij zich zorgen maken of hun kieskeurige peuter wel voldoende vitaminen en mineralen binnenkrijgt. Geen zorg: als je kind weigert te eten, levert dat meestal niet meteen een specifiek  mineralen of vitaminegebrek op. Als ze echt honger hebben, eten ze heus wel.

Lees meer over de peuterpubertijd